Dziennik zamiast przeprosić i się wycofać branie dalej. Jeśli do tej pory przymierzano im trumnę, to odnoszę wrażenie, że redaktor Krasowski wbił właśnie pierwsza łopatę (taką symboliczną) pod grób własnej gazety. Podzieleni (jak to zwykle bywa) internauci w sprawie Kataryny, mogli po jakimś czasie zapomnieć. Jednak redaktorowi Krasowskiemu było mało. Postanowił więc nas wszystkich obrazić i kazać się pocałować w dupę (nie wiem kto wymyślił jeszcze tytuł „Redaktor naczelny Dziennika odpowiada blogerom” – może ktoś redaktora naczelnego bardzo nie lubi i postanowił go dodatkowo pogrążyć?).

W Dzienniku pracują jeszcze ludzie sensowni, niedziałający pod wpływem emocji. Skąd taka teza? Otóż ktoś próbował odwrócić naszą uwagę od kwestii Kataryny i przenieść dyskusję na kwestię aminowości w sieci. Rozsądne choć mi takie podejście się nie podoba. To taki temat zastępczy (ile razy to wtykano politykom, że takie tematy wynajdują). Tak o to według Jacka Hołówki jestem frustratem,  Edyta Herbuś (kto jest w ogóle? To, że tancerka to wiem, ale poza tym?)  że niszczę z trudem wypracowany wizerunek swoimi anonimowymi komentarzami a Jacyków skarży się, że z anonimowymi blogerami nie można polemizować. Jeśli nie wie się do czego służą komentarze czy własny blog oraz klawiatura i ekran to naprawdę trudno z nami polemizować. 

Próbowano albo odwrócić uwagę od blogerów albo ktoś jest na tyle mało rozgarnięty, że blog to dla niego to samo co komentarz na forum. Czuje się w tej chwili obrażony, gdyż nie poczuwam się do bycia kometą która wpadnie pod tekst Michalskiego i Michnik, krzyknie, żeby mnie pocałowali w dupę i już mnie nie ma. Chcę od zera zacząć więc pisze pod pseudonimem. Jeśli jakiś dziennikarz się do mnie zgłosi (oprócz Dziennika, sorry chłopaki nie wierzę wam) to mogę podać do wiadomości redakcji swoje dane osobowe. Kontakt ze mną jest, na blogu, mailu i na Twitterze.

Wracając jednak do gwiazdy ostatnich godzin. Wszystko jednak postanowił popsuć redaktor Krasowski swoim listem otwartym. Podzielonych blogerów choć i internautów (swoich czytelników) postanowił zjednoczyć. Dał im wspólnego wroga. Siebie samego. Pokazał jak ubogą i pełną streotypów i luk ma wiedzą o sieci. Pokazał, że emocje biorą w nim górę, chlapnął kilka rzeczy za które będą się teraz wstydzić wszyscy dziennikarze w Polsce. Brawo!  Choć oczywiście pojawiła się osoba, która postanowiła pójść pod prąd. Jak widać na screenie, bloger Azreal postanowił udzielić wywiadu, którego zapowiedź wygląda na obronę Dziennika. Mam nadzieje, że opublikują wywiad jutro w całości w sieci, bo na Dziennik nie wydam już nawet złotówki. Ba za darmo papierowej wersji nie wezmę, nawet gdyby dodali za gratis kolekcje filmó Darrena Aronofsky’ego i „Ulissesa” Jamesa Joyce’a.

A post scriptum wsadź se pan tam, gdzie chciałeś byśmy Cię całowali. Albo mówimy szczerze albo nie stukamy w klawisze, by na końcu się wycofać ze wszystkiego o czym się pisało.

No to lecimy z tym:

Ale jeśli zechcemy, każdego możemy ujawnić.

Nie prawda, prawo jasno stanowi, art. 16 pkt 2 prawa autorskiego: „oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo,”. Jak widać mam prawo do pisania pod psedunimem lub anonimowo i Dziennik musi to uszanować. Co potwierdza Olgierd na swoim blogu w tym tekście. Rozumiem, że pan Krasowski nie musi znać usatw na pamięć, ale tę o prawie autorskim na pewno zna. Dlatego powinna się wami zając Rada Etyki Mediów. Już widzę wielki szum, gdyby Gazeta Wyborcza ujawniła personalia aniomowego bohatera waszego reportażu. To jest taka sama sytuacja.

Budzi to w Was przerażenie? Że jutro taki sam sms, jak do Kataryny, przyjdzie do Was? Bo tego się właśnie boicie, stąd ten cały wielki szum w sieci, wielki bój o anonimowość. Uspokoję was, sms do Was nie przyjdzie, bo jesteście za mali.

Nie przyjdzie bo nie znacie personaliów, a pewnie chcielibyście znać. Doskonale podsumował to Dominik Kaznowski:

 Czyli prawo bycia strażnikiem moralności. Starym mediom właśnie wymyka się rączek ulubiona zabawka. Do tego, aby choć na chwilkę jeszcze poprzytulać tego ulubionego misia – stosują metody, których nauczyły się od polityków (w rękach polityków są „be i fuj” a w rękach mediów są „walką o jawność życia społecznego, whatever”).

Tyle tylko, że tak naprawdę teraz jasno widać, że jest potrzebna siła która będzie kontrolować media – i to nie jakieś tam rady czy komitety. Właściwie ta siła istnieje – ” Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu. Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio” (Konstytucja RP- Rozdział I, Art. 4, pkt 1 i 2). Przepraszam bardzo, ale gdzie tu jest mowa o koncernach medialnych?

Budzi w naczelnym Dziennika strach właśnie to, że internauci stają się tą siłą które będzie patrzeć władzy na ręce. Czas Dziennika się kończy (nie tylko ze względów na słabe wyniki finnasowe), internet dał nam małym ludzikom narzędzie do wyrażania swojej opinii w sieci i powoli, ale jednak zaczyna się pojmować, że lepszy anonimowy bloger niż uwikłany w różne powiazania, sympatnie i antypatie subiektywny dziennikarz, który stara się udawać obiektywnego.

choć raz spójrzcie na siebie chłodnym okiem. Niczego wielkiego jeszcze nigdy nie zrobiliście, niczego ważnego nie odkryliście, żadnej afery nie ujawniliście. Każdego dnia czujecie się jak Neo z Matrixa, włączacie komputery i myślicie, że walczycie z całym światem. Ale jaki cios temu światu zadaliście? Wymieńcie jeden Wasz sukces, jedną ranę, która zadaliście elitom, których tak nie znosicie.

Nie chcę niczego odkrywać, nie czuje się jak Neo, wręcz śmieszy mnie Matrix. W wolnym czasie lubie poczytać książkę, obejrzeć dobry film. Pójść na piwo z przyjaciółmi czy obejrzeć mecz. Jestem zwyklym anonimowym Kowalskim, który chce tylko wyrażać swoją opinie. 

Żeby to jeden sukces? Ile razy demoskowano was, jak kłamaliście? Nawet Kataryna wykazała, że kłamaliście w artykule w którym ją demaskowaliście. Panie Krasowski, trzeba pogodzić się z faktem, że was czas mija a nie puszyć się, obrażać,  a na końcu przepraszać że to niby tylko do wąskiej grupy i wcale nie mamy Cię pocałować w dupę, choć tak zapewne o nas myślisz.

Na koniec kwestia Kataryny. DZIENNIK nie chciał jej wystawić władzy. Wiecie dobrze, że sama Kataryna powiedziała, że jeśli Czuma się zgłosi, to ona się ujawni i stanie przed sądem. 

Wy naprawdę nierozumiecie potęgi internetu, warto zapisać się na szkolenia jak z niego korzystać. Bo ciężko mi przyjąć do wiadomości, że jesteście tak naiwni. Ale chyba jesteście, nie umiecie korzystać z wyszukiwarki (co wykazaliście swoim tekstem i wykazała wam Kataryna). Więc nie jest to bezczelne kłamstwo, a brak przystosowania do obecnych czasów. Wcale się nie dziwie, że coraz mniej osób was czyta i kupuje. Po co czytać w XXI wieku kogoś, kto zostal w XX? 

Dziś natknąłem się na takiego na platformie WordPressa. Mowa o stronie Roberta Drachala. Tym, którym nie chce się klikać w linka, poniżej zaprezentuje mały zrzut ekranu:

No dobrze, ktoś zapyta co jest nie tak? Po pierzwsze proszę, zwrócie uwagę na bardzo ważna rzecz. Dwa słowa Comments off.  To nie była pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy ale pierwsza, która obudziła we mnie uspioną czujność. Znani są bloggerzy, którzy wyłączają komentarze ale przynajmniej tłumaczą dlaczego. Co gorsza przy dwóch wpisać widnieją komentarze. Czegoś tutaj nie rozumiem, albo wyłączamy możliwość komentowania albo nie, nie da się zjeść ciastka i mieć ciastko. 

Druga sprawa, najpierw uznałem że nie ma nic na temat kim jest kandydat. Okazało się jednak, że to nie prawda. Znalazłem to w pierwszym poście. Zakładając, że Pan Drachal nie zapomni o swoim blogu po wyborach i będzie regularnie pisał, te informacje przepadną z czasem i ciężko będzie je znaleźć, a powinny być widoczne od razu. Dwie strony, które pojawiły się na blogi to artykuły i program. Póki co sensu dla artykulów nie widać, a w program się nie zgłębiałem. Pobieżne przesukanie nie wykryło aby Pan Drachal pochylił się nad kwestią kultury (a szczególnie słabego pozoomu czytelnictwa – jak wspierać tę powoli wymierającą formę rozwoju, to taki mój konik). 

Same zaś wpisy (tutaj już musicie kliknąć w linka i poczytać) wydają mi się odrobinę sztuczne. Bardziej pasują mi do materiałów propagandowych partii niż bloga kandydata (niekiedy też nie zbyt chyba dobrze przemyślanie, jak wpis o darmowym internecie). Po osobie piszącej do Polityki czy Życia Warszawy spodziewałem się więcej, o wiele więcej. 

Jestem estetą. A nagłówek bloga wygląda okropnie. To nawet nie to, że grafika się pikselizuje, a po prostuza za dużo naraz się w nim znalazło i próbuje przypominać źle zaprojektowaną ulotkę wyborczą. 

Rozumiem, że Pan Drachal nie jest grafikiem, że nie zna się zbyt dobrze blogach, ale starczyło by popytać, po prosić kogoś o pomoc, niż samemu się na to porywać. Strona nie zachęca do głosowania, ani do zagłębienia się w poglądy kandydata. 

Znacie jakieś strony innych kandydatów? Jeśli tak podeślijcie linka na adres giz.mo[at]g.pl A następnym razem chyba napiszę co mnie wkurza w stronie Adam Bielana. 

To nie jest tak, że nie darzę szacunek RAZa. Jeśli mówimy o jego działalności literackiej (szczególnie początkowej, tej spod znaku SF) to lubię, jednak gdy wkracza on do polityki i swoje pióro poświęca publicystyce przestaje być ciekawy, a bywa momentami mocno ciężkostrawny. A o to mały przykład:

„Rządy „chłopców z boiska” niemających żadnego doświadczenia ani w administracji publicznej, ani nawet w poważnym biznesie, doprowadziły do chaosu, który zaczyna zagrażać państwu”.

O kim to? Oczywiście o rządzie Donalda Tuska. Choć jeśli by cofnąć się wstecz to Kaczynski Jarosław mógł się pochwalić wręcz identycznym brakiem doświadczenia. Więcie do czego pije RAZ, nie wiem szczerze. To właśnie jeden z przejawów fantastyki w jego publicystyce. Ciężko mi poważnie traktować publicystykę w takim wykonaniu.

Swój punkcik zarobiła też Dominika Wielowieyska, która najpierw celnie wypunktowała RAZa, by strzelić sobie samobója chwilkę później. Pani Dominka żali się na Rzeczpospolitą, że na zielonych stronach zapowiada wywiad „onecizmem”:

Z nadzieją na bardziej stonowane diagnozy zaglądam do zielonych stron „Rz”. A tam zapowiedź rozmowy z szefem Komisji Nadzoru Finansowego Stanisławem Kluzą: Kluza nie wyklucza, że kryzys doprowadzi do upadłości niektórych naszych banków! (…) I czytam zachłannie początek wywiadu z szefem KNF: „Obecnie w polskim systemie finansowym praktycznie nie występuje ryzyko upadku żadnej instytucji”. No chyba, że kryzys bardzo, bardzo by się pogłębił. 

Gdyby tylko Wyborcza była od tego wolna, to ja bym rozumiał, a tak? Trochę nieładnie tak, Pani Dominiko.

I takie są nasze kochane dzienniki. Nie przegapią okazji by wbić konkurencji szpilkę w oko, o nie! Choć to jeszcze bywa zabawne. Jednak o wiele bardziej zastanawia mnie czemu z uporem maniaka, starają się wykreować wizerunek obiektywnego opiniotwórczego tytułu. Wyjścia są dwa, albo wieżą, że ciemny lud to kupi albo w to wierzą. Nie wiem które wyjście gorsze. A nie można po prostu przyznać się sympatyzujemy z taką a nie inna partią?

[źródełko]

Więc mogę was tylko prosić o cierpliwośći i wyrozumiałość, na Twitterze, też można mnie zagadnąć.